Gastcolumn Paul Onkenhout: Spel Niet Om Aan Te Zien

Ervan uitgaand dat niemand dit leest - hoewel je de familie Barend nóóit moet onderschatten - kan ik hier, op deze betrekkelijk onbekende site, wel schrijven dat het spel van het Nederlands elftal niet om aan te zien is. Dat vind ik jammer.

Nu is het tijd voor de vergoelijking. Daar komt ie dan.

Het is helemaal niet erg dat het spel van het Nederlands elftal niet om aan te zien is, want dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de fraaie resultaten.

Dit is altijd de eerste zin waarmee wordt geprobeerd het povere spel van Oranje goed te praten. Meestal volgt onmiddellijk de zin dat 'we' jaren hebben geprobeerd eindtoernooien te winnen met 'mooi voetbal', maar dat dat nooit is gelukt en dat het daarom best een keertje mag, deze afwachtende tactiek en deze omzichtige speelstijl.

Ik twijfel. En ik vraag me af waarom Johan Cruijff de publiciteit zo angstvallig mijdt, op een enkel spaarzaam en vlak commentaartje na. Ik bedoel, Cruijff is toch de hoeder van de Hollandse School, de propagandist van het aanvallende voetbal, de man die als coach liever in schoonheid stierf dan als realist een stiekeme overwinning boekte? 

Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta; dat iedereen verblind is door de prachtige resultaten tegen teams als Japan, Kameroen en niet te vergeten Slowakije. De resultaten werden overigens ook door mij bejubeld, terwijl ik een oranje-T-shirt droeg met de tekst 'Holland', want je bent Nederlander of je bent het niet.

Maar toch. De schoonheid van het spel is van secundair belang geworden. Op een zakelijke manier heeft Nederland zich geplaatst voor de finale, en misschien worden we zelfs wel wereldkampioen.

Het doel heiligt de middelen, zullen we maar zeggen. Dat wil niet zeggen dat ik de afgelopen weken soms niet heimelijk heb terugverlangd naar de voorganger van Bert van Marwijk, Marco van Basten, de idealist die alleen tevreden was met 'attractief en dominant' spel en soms maar wat aanklooide. Had nooit van 'focus' gehoord, Marco, en een missie leek hij ook al niet te hebben. Mooie tijden.

We worden wereldkampioen en als het zo moet als nu, dan maar zo. Voor deze ene keer dan hè. In Brazilië kunnen we over vier jaar dan weer gewoon onbekommerd ten aanval trekken, naar oude traditie, en gewoon in de kwartfinale worden uitgeschakeld, onder applaus en met opgeheven hoofd.

Paul Onkenhout (die van 1990 tot en met 2006 voor de Volkskrant verslag deed van WK's en EK's)

Paul Onkenhout