Het was niet goed, het was slecht, het was eigenlijk niet verdiend, maar wat maakt het uit. Nederland speelt zondag de finale van dit WK. Na 1974 en 1978 de derde finaleplaats van Oranje. Met dank aan Gio.

Wat een goal van Giovanni van Bronckhorst die de wedstrijd openbrak. Een fantastische diagonale streep in de boven-bovenhoek, wat een goal, en een goal van de aanvoerder die na zondag international af is en stopt met zijn voetballoopbaan.

Een loopbaan was het zeker voor onze Gio. De kleine Rotterdamse kapitein heeft zich suf gehold en gaten gedicht voor Feyenoord, zelfs voor RKC, en voor Glasgow Rangers, Arsenal en Barcelona, voor Oranje. Zijn goal vandaag moet hem een enorme kick hebben gegeven en hem twee keer zo groot gemaakt. En hem misschien wel aan het twijfelen hebben gebracht. Stoppen? Moi? Hoezo dan?

Maar eerst nog die finale. De finale. Voor de derde keer. Na München en Buenos Aires is Johannesburg nu driemaal en scheepsrecht. Toch? Ach, was het maar zo simpel. Morgen eerst zien wie onze tegenstander wordt. Maar heel simpel: wie dan ook, als je wereldkampioen wilt worden, dan moet je van iedereen winnen. Dat is een ijzeren wet van Cruyff. En hij klopt. Geen speld tussen.

Zondag zijn we wellicht wereldkampioen. Of niet. Maar het is so-wie-so de finale van Gio. Zijn laatste show. Zondag is Gio de eerste Molukse Nederlander in een WK-finale. De eerste Molukse aanvoerder van Oranje. De eerste Molukse aanvoerder van Oranje die wereldkampioen wordt.

Als hij nu eens zondag die bal weer in de bovenhoek zou jagen. Of - zoals Juul Ellerman in zijn gloriedagen - desnoods via een kluts met de kuit of het puntje van de linkerteelbal. Als 'ie maar zit. Geheel over de lijn. Wat mij betreft in de laatste minuut. Den vaderland getrouwe. Gio, make my day..!