Grootste Teleurstelling: Engeland

Niet Italië en Frankrijk

De grootste tegenvallers zijn voor mij niet Italië en Frankrijk. Van beide landen had ik geen enkele verwachting. Wat herinneren we ons van de finale tussen de twee landen in 2006, wat herinneren we ons van hun route vier jaar geleden naar de finale? Ja, een gestolen overwinning van Italië op het Australië van Hiddink. Ik herinner me hun zeer zwakke optreden tijdens het EK van 2008, hun moeizame kwalificatie voor het WK met als dieptepunt de gestolen plaatsing van Frankrijk. Vaak lees ik dat Frankrijk zulke goede spelers heeft. Ik herinner me hoe ongelooflijk zwak Olympique Lyon in de halve finales van de Champions League tegen Bayern München speelde. Dat de finalisten van 2006 snel naar huis moesten, is een bevestiging van hun niveau van de laatste jaren.

Ook niet Argentinië en Brazilië

Mijn grote teleurstelling was ook niet Argentinië, mede omdat roofbouw op Messi is gepleegd. Ik heb genoten tegen de verwachting in van de shows van Maradona, van zijn uitspraken en zijn gedrag, maar dat plezier liep niet parallel met het spel. Gênant was wel het zogenaamde opzwepen van zijn spelers in de spelerstunnel voor de wedstrijd tegen Duitsland. Leuk allemaal, maar als spelers denk je toch een beetje: doe normaal man. Tegelijk denk je als speler: het is wel Maradona. Tegen Chili zwijnde Argentinië, tegen Duitsland werden ze zoek gespeeld. Maar ze kregen een heldenontvangst bij terugkeer. Omdat ze na Brazilië werden uitgeschakeld, denk ik. Brazilië is door Johan Cruijff al vakkundig gefileerd, Brazilië deed pijn aan de ogen.

Ook niet Afrikaanse landen

Ook de Afrikaanse landen vielen niet tegen. Hun spel was een bevestiging van de strijd om de Afrika Cup eerder dit jaar. Nee, mijn grootste deceptie was Engeland. Beschouwde Engeland met Nederland als grote favoriet en Duitsland als traditionele kanshebber omdat Duitsers en het wereldkampioenschap al jaren een goed huwelijk vormen. Waar ik Nederland wereldkampioen zag worden met Europese topspelers als Van Persie, Sneijder, Van der Vaart en Robben die individueel een wedstrijd kunnen beslissen, met De Jong, Van Bommel en Kuyt die bepalend zij bij hun Europese topclub, daar had Engeland Rooney, Gerrard, Lampard en Terry die ik rekende tot Europese top. Bovendien hadden ze een slimme coach, dacht ik. We weten natuurlijk nooit wat er was gebeurd als doelman Green die blunder in de eerste wedstrijd niet had gemaakt. Over die blunder is Engeland niet meer heen gegroeid, waarbij ze natuurlijk wel vreselijk werden genaaid toen Lampard in de achtste finale de gelijkmaker maakte na een 0-2 achterstand, een doelpunt dat alleen de grensrechter en de scheidsrechter niet zagen. Maar Rooney, Lampard en Gerrard haalden nooit hun club- en Champions League-niveau, Terry nooit het niveau van de concubine van de vriendin van zijn clubgenoot. Kortom, Engeland maakte waar wat ze al jaren waarmaakten, helemaal niets.

Frits Barend
Volg Frits op Twitter